Mijn eerste event!!

Wanneer een simpele taak plots een avontuur wordt

‘Het was weer zo’n week.‘

Nu snap ik eindelijk van waar dat gezegde komt.
Deze week was er zo eentje dat me daar meteen aan deed denken. Het begon héél druk, maar werd gelukkig toch iets rustiger naar het einde toe.

Eigenlijk begon alles al vorige donderdag. Ik kreeg de taak om een offerte aan te vragen bij onze drukkerij voor de uitnodigingen van ons luchtmachtconcert – mét heel duidelijk erbij dat de levering ten laatste woensdag moest gebeuren. Je kan het waarschijnlijk al raden, maar ik zal nog niets verklappen 😊

Vrijdag: geen reactie.
Maandag: Kreeg van een collega een nieuw mailadres / contactpersoon. In de hoop dat die wel zou reageren. En dat deed die gelukkig wél snel.
Dinsdag: Kreeg ik in de ochtend een offertevoorstel. Kort daarna bevestigde ik de offerte, opnieuw met de duidelijke vermelding dat de levering woensdag moest toekomen. De drukker bevestigde.

Woensdag = D‑Day.
Ik stuurde in de voormiddag nog een herinneringsmail met de vraag of alles in orde is, en of de levering diezelfde dag nog lukt. Ik vermeld er ook bij dat wij ze eventueel zelf kunnen komen ophalen.
Antwoord: “Het lukt vandaag nog, een collega komt leveren.”

13u… 14u… 15u… 16u… 17u…
En ik denk: “Eigenlijk… zijn die uitnodigingen al geleverd?” (Goed geraden 😉)
Neen dus.

Ik ga direct rondvragen aan collega’s: “Wat nu?”
Zij zeggen dat ik best eens bel. Ik bel. Geen reactie. Ondertussen is het 17u30 = einde werkdag.

Ik ga naar mijn leidinggevende en leg alles uit. Zijn antwoord: stuur nog een mail met de melding dat er niets geleverd is, en vraag wanneer het dan wél zal gebeuren. Daar kreeg ik tot nu toe geen reactie op. Allé buiten de out-of-office dan 😉 .

Voor de rest kon ik die woensdag niets meer doen.

Donderdag: Ik kom terug op bureau… en je mag drie keer raden wat er geleverd was..
De uitnodigingen.

Na een korte meeting over het event van de week erna, was het tijd om de uitnodigingen te vouwen. Een klein uurtje later, en zo’n 300 gevouwen uitnodigingen verder, was alles klaar.

Je denkt nu waarschijnlijk: “Dat is toch niet zo’n drukke week?”
Klopt! Maar dat was niet alles.

Voor het luchtmachtconcert zijn we maandag ook begonnen met het versturen van mails – in het Nederlands, Frans én tweetalig – naar meerdere databases van TMAB. Alles moest één per één gebeuren, en we moesten telkens checken in welke taal de mail moest.
Drie dagen en 500 mails later was dat ook volledig in orde.

En ik ga eerlijk zijn: daarna mails binnenkrijgen met vragen naar meer info… dat geeft toch wel een gevoel van succes 😊